புதன், 29 ஏப்ரல், 2020

உறவுகள்----என் பார்வையில்



இந்த உலகில் தனியானது என்று எதுவும் இல்லை என்பான் புகழ் பெற்ற ஆங்கிலக் கவிஞன் ஷெல்லி. எல்லாப் பொருள்களும் ஒரு புனித விதிக்கு உட்பட்டு ஒரே உணர்வில் சந்தித்து ஒன்று கலந்துள்ளன என்று மேலும் சொல்லுவான். அந்தப் புனித விதிதான் உறவு.

உறவு என்ற ஒப்பற்ற பந்தத்தால் தான் ஒரு குடும்பம் உருவாகிறது. ஒரு ஊர் அமைகிறது. ஒரு தேசம் மலர்கிறது. ஒன்றே உலகம் என்றொரு வாழ்க்கைத் தத்துவம் எழுகிறது. ஒன்றுபட்ட ஒரு சமூகத்தை வென்றெடுப்பதும் கெட்டிப்படுத்துவதும் உறவு எனும் கட்டுமானப் பொருளே.

உறவு என்பது இருவருக்கு இடையே முகிழ்க்கலாம். பலருக்கு நடுவில் தோன்றலாம். தேசங்களுக்கு இடையேயும் பற்றிப் படரலாம். உறவு என்ற பேருணர்வுக்கு சாதிகள் தடையல்ல. மதங்கள் பொருட்டல்ல. 

எல்லோர்க்கும் மழை பொழிவது போல உறவு எல்லோர் மீதும் படரும். அன்பு பற்று பாசம் பரிவு அனுசரணை அக்கறை காதல் நட்பு இப்படி எத்தனையோ காரணிகளின் மூலம் உறவு விரியும். மனித முன்னேற்றத்துக்கு உறவு ஒரு உயவிடு பொருள் என்பதில் இரண்டாவது கருத்துக்கு இடமில்லை.

உறவு என்பது அன்பிழையால் நெய்யப்பட்ட அழகான பட்டாடை. வாழ்க்கையில் படையெடுத்து வரும் ஆயிரமாயிரம் பிரச்சனைகளை தீர்க்கவல்ல சர்வரோக நிவாரணி உறவு.  நல்லதோ கெட்டதோ ஒரு வீட்டில் எது நடந்தாலும் எல்லா உறவினரும் அங்கு கூடுவார்கள். மாமன் மச்சான் அண்ணன் தம்பி அக்கா தங்கை தாத்தா பாட்டி அத்தை என அத்தனை சொந்தங்களும் செய்யவேண்டிய சீர் செனத்திகள் செய்வார்கள். இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமாக பங்கு கொள்வார்கள். 

உறவுகளுக்குள்ளேயே சம்பந்தம் செய்துகொள்வார்கள். உறவு விட்டுப் போய் விடக்கூடாது என்பதில் விடாப்பிடியாக இருப்பார்கள்.
கூட்டுக் குடும்பம் என்ற அற்புதமான வாழ்வியல் தத்துவம் ஒளிர்வதற்கு எண்ணெய்யே உறவு தான். சகிப்புத் தன்மையும் விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மையும் பொறுமையும் பொதுநல உணர்வும் எதையும் பகிர்ந்து கொள்ளும் மனமும் உறவு செழித்து ஓங்குவதற்கான உரங்களாகும். ஒரு கால கட்டத்தில் கலாச்சார, பண்பாட்டு அடையாளமாக கூட்டுக் குடும்பம் விளங்கியது என்பது நேற்றைய வரலாறு. நல்லுறவின் அடிப்படையில் அமைந்த கூட்டுக் குடும்பங்கள் தேசத்தின் ஒருமைப்பாட்டையும் வலிமையையும் வளர்த்தெடுத்தன.

பல்வேறுபட்ட உறவுமுறைகள் ஒரு குடும்பத்தை அல்லது சமூகத்தை பின்னிப் பிணைத்துள்ளதை நாம் கண்கூடாகக் காணலாம். தாய்-தந்தை உறவு, கணவன்-மனைவி உறவு, அண்ணன்-தங்கை உறவு, குரு-சீடன் உறவு என்று எத்தனையோ உறவுகளால் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒருவகையில் தாக்கத்திற்கு உள்ளாகிப் போயிருப்போம். 

ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் சூழலுக்குத் தக்கவாறு உறவுகள் அமைவது என்பது இயல்பானது. எந்த உறவு பெரியது,? எது சிறியது?, எது அரியது?, எது கூடாதது?, எது உயிர் கொடுத்தும் கொள்ளத்தக்கது?, எது ‘தூ, தூ’ எனத் தள்ளற்குரியது? என்பதெல்லாம் உறவு கொள்வோரைப் பொறுத்தே அமையும்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் இயற்கையாகவே எல்லா மனிதர்களையும் நேசிக்கவென்றே பிறப்பெடுத்தவன் என என்னைப் பிரகடனப்படுத்திக் கொள்வதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி கொள்பவன். மிகைப்படுத்திச் சொல்வதாகவோ அல்லது தற்புகழ்ச்சி என்றோ யாரும் நினைத்தல் வேண்டா. என்றைக்கு ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்ற பூங்குன்றனின் வேத வரிகளைப் புரிதலுற்றேனோ அக்கணமே அன்பு செயக் கற்றுக் கொண்டேன். மற்றவர்களின் அன்பைப் புரிந்துகொள்ளவும் அறிந்து கொண்டேன். வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடிய வள்ளலாரின் பாதை உறவு பற்றி எனக்கு பாடம் போதித்தது. காந்தி,ஏசு, நபிகள் நாயகம்  அன்னை தெரசா இன்னபிற மாமனிதர்கள் நல்லுறவு நோக்கி என்னை  நகர்த்தினார்கள். எல்லோருடைய உறவுமழையில் நான் நனைந்து குளிர்ந்தேன் எனினும், அவற்றில் விலைமதிக்க இயலாத ஓரிரண்டு உறவுகளை இங்கு விவரிப்பது சாலப் பொருத்தமுடையதாக இருக்குமென அவதானிக்கிறேன். 

தாயிற் சிறந்த கோயில் இல்லை! இந்தப் பொன்மொழியை விடவும் வேறு அரிய அணிகலனை ஒருவர் தாய்க்குச் சூட்டிட முடியுமா? என்னுடைய அம்மாவை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். ஒரு ராஜ குடும்பத்தில் அவள் பிறப்பு நிகழவில்லை. புகுந்த வீட்டிலும் பெரிதாய் சுகமேதும் கண்டாளில்லை. அவள் நடந்த பாதையில் நெருஞ்சி முட்களே நிரம்பியிருந்தன. வசந்தம் மறந்தும் கூட அவள் வீட்டுக் கதவைத் தட்டவில்லை. அவள் வாழ்வின் பெரும்பகுதியை வறுமையும் வெறுமையுமே அலங்கரித்தன. ஆனாலும் தான் பட்டினி கிடந்து பிள்ளைகள் எங்களின் பசியைப் போக்கினாள். சாயம்போன கிழிந்த புடவையை தான் உடுத்திக்கொண்டு எங்களுக்கு புதுத் துணி வாங்கிக் கொடுத்தாள். ஒரு கூலிக்காரியாக மாற்றார் நிலங்களில் விதை நட்டாள்; நாற்றுப் பறித்தாள்; களையெடுத்தாள்; கதிர் அறுத்தாள். சேர்த்த பணத்தைக்கொண்டு எங்களைப் படிக்கவைத்தாள். இன்று நாங்கள் வாழ்க்கையில் அனுபவிக்கிற வசதிகள் எல்லாம் அம்மா என்ற அந்த அற்புத உறவு எங்களுக்குப் போட்ட பிச்சை. அம்மா என்னிடம் பொழிந்த அன்புமழையில் கால்பங்கு கூட நான் அவளிடம் காட்டியதில்லை. எப்பொழுதாவது ஒரு சின்னச் செலவுக்காக அம்மாவிடம் பணம் கேட்பேன். எங்கோ மூலையில் ஒளித்து வைத்திருந்த ஒரு பழைய ஐந்து ரூபாய் நோட்டை எடுத்துத் தருவாள். அது இன்று கோடி ரூபாய்க்குச் சமம்! சின்ன வயதில் நான் அம்மாவை நேசித்தேனா? அவளோடு அன்பாகப் பேசினேனா? இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். மாறாக, சண்டைப் போட்டிருக்கிறேன். வார்த்தைகளால் குத்தியிருக்கிறேன். செயல்களால் மனதை வருத்தியிருக்கிறேன். இப்போது தெரிகிறது அவளின் அருமை. என் மகனுக்கு அவளுடைய பெருமைகளை அடிக்கடி சொல்லியிருக்கிறேன். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அவளுடைய உறவைப் போற்றி ‘அம்மா அன்புள்ள அம்மா’ என்ற ஒரு சிறிய கவிதை நூலை எழுதினேன். அதில் என் பார்வயில் அம்மா எனும் உறவு பற்றி உணர்வுபூர்வமாக சித்தரித்துள்ளேன். 

அம்மாவுக்கு அடுத்தபடியாக அப்பா எனும் உறவு பற்றிக் கதைப்பதற்கும் என்னிடம் கொஞ்சம் சரக்கு இருக்கவே செய்கிறது. சின்ன வயதில் அப்பாவின் முறுக்கேறிய மீசையும் சிவந்த கண்களும் அதட்டும் குரலும் என்னை அச்சம் கொள்ள வைத்தது உண்மைதான். அண்ணன்மார் அக்கா அம்மா எல்லோருமே சற்று அவரை விட்டு விலகிப் போனார்கள் என்று தான் சொல்லவேண்டும். அவர்களிடம் அப்பா முரட்டுத்தனமாக நடந்து கொள்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.. ஆனால் என்னிடம் அப்பா இளக்கமாகவும் இணக்கமாகவும் இருந்தார். கொஞ்ச நாள் சண்டைபோட்டுக்கொண்டு வீட்டை விட்டு விலகியிருந்தார். அப்பொழுதும் கூட என்னோடு பேசுவார். ஏனோ என்னால் அவரை வெறுக்க முடியவில்லை. வீட்டுக்கு வரச்சொல்லி பலமுறை அவரிடம் நான் அழுதது எனக்கு இன்னும் ஞாபகமிருக்கிறது. ‘உன்மேல் கோபமில்லை’ என்று என்னைத் தேற்றுவார். பிறகு கோவை பீளமேட்டில் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் பணிக்கு சேர்ந்துவிட்டார். அப்போது நான் ஐந்தாவதோ,ஆறாவதோ படிக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். அப்பா ஒரு வாடகை வீட்டில் குடியிருந்தார். கோடை விடுமுறையில் சில நாட்கள் அவருடன் தங்கியிருக்கிறேன். உணவு விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்று இனிப்பும் முறுகலான தோசையும் வாங்கித் தருவார். திரைப்படம் பார்க்க வைத்தார். அந்தநாட்கள் இனிமையாக இருந்தன. அப்பா என்ற உறவில் திளைத்து மகிழ்ந்தேன் என்று தான் கூறவேண்டும்.

1967 என்று நினைக்கிறேன். ஆசிரியப் பயிற்சிக் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. அறையில் உட்கார்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். “ டேய், உங்கப்பா வந்திருக்கார்டா” என்றபடி என் அறைத்தோழன் வந்தான். ஆம் அங்கே அப்பா நின்றுகொண்டிருந்தார். அவர்  கையில் ஒரு பெரிய பை இருந்தது. “இந்தா. கொஞ்சம் பழங்கள். உன் சிநேகிதர்களுக்குக் கொடு” என்று பையை நீட்டினார். பையை வாங்கி திறந்து பார்த்தேன். ஆப்பிள்,ஆரஞ்சு, வாழைப்பழம், பிஸ்கட் பொட்டலங்கள், காராபூந்தி என்று ஏகப்பட்ட பொருள்கள். “ அப்பா எதுக்கு இவ்வளவு கனத்தைச் சுமந்துட்டு வந்தீங்க?” என்று கேட்டபொழுது என் குரல் தழுதழுத்தது. கண்கள் கலங்கின. நான், அப்பா வருவார் என்று இம்மியளவும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அன்று முழுதும் அவர் என்னோடிருந்தார். மதியம் கல்லூரி உணவு விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்றேன். நண்பர்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தேன். அப்பா அவர்களோடு மகிழ்ச்சியோடு உரையாடினார். அவர் அருகே அமர்ந்து உணவு அருந்திய பொழுது அந்தக் கால நினைவுகள் மனதில் குமிழியிட்டன. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னாள் அம்மா ஆட்டுக்கறி சமைத்திருந்தாள். நான் அப்பா அருகில் அமர்ந்திருந்தேன். தன் தட்டில் இருந்த ஈரலை என் தட்டில் எடுத்துப் போட்ட அப்பா “ நல்லா சாப்புடு. இதுல தான் நெறைய சத்து இருக்குது.” என்று பிரியத்தோடு சொன்னார். அதெல்லாம் இப்போது நினைவுக்கு வந்து மனதை உருக்குகிறது.
காலப்போக்கில் அப்பா வெகுவாக மாறிப்போனார். எல்லோருடனும் நல்ல உறவு வைத்துக் கொண்டார். வேலையிலிருந்து நின்றபொழுது கிடைத்த தொகையை அண்ணனிடம் கொடுத்துவிட்டார். என் திருமணத்திற்குப் பிறகு அம்மாவும் அப்பாவும் விவசாயம் பார்க்க சொந்த ஊருக்குப் போனார்கள். கொஞ்ச ஆண்டுகள் கழித்து, என் மகன் ஆறேழு வயதாக இருக்கும் பொழுது, ஒருநாள் இரவு தூக்கத்தில் எங்களை விட்டுப் பிரிந்து போனார். உயிரற்ற அவரின் சடலத்தைப் பார்த்தபொழுது கண்கலங்கி நின்றேன். ஓ, எவ்வளவு அன்பான அப்பா!

குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டிய அடுத்த உறவு எங்கள் தாய்மாமன். உறவுகளிலேயே அதிமுக்கியமான உறவு என்று எல்லாச் சாதியினரிலும் கருதப்படுபவர் தாய்மாமன். அது திருமணமானாலும் சரி, சாவானாலும் சரி, உடனே ‘தாய்மாமனைக் கூப்பிடுங்கள்’ என்று அலறுவார்கள். ஏனெனில் எந்தவொரு சீரையும் அவர்தான் முதலில் செய்யவேண்டும். அப்படியொரு முறை இன்றுவரைக்கும் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. அம்மாவுக்குத் தம்பியான எங்கள் தாய்மாமன் எங்களுக்குக் கிடைத்த வரப்பிரசாதம். அம்மா அவர் மீது உயிரையே வைத்திருந்தார். வறுமை வாளை வீசி எங்கள் குடும்பத்தைத் தாக்கிய போதெல்லாம் அதை தன் மார்பில் ஏந்தி எங்களைக் காத்தவர் தாய்மாமா. விவசாயம் மழை பொய்த்ததால் அழிந்த நிலையில் பால் வியாபாரம், அரிசி வியாபாரம் என்று பல தொழில்கள் செய்து எங்களின் பசியைத் துடைத்தார். எங்களின் படிப்பும் அவர் தயவால் தான் தொடர்ந்தது. தன் சொந்த குடும்பத்தை மட்டுமல்லாது எங்களின் குடும்பத்தையும் சேர்த்துச் சுமக்க வேண்டியிருந்ததால் விரைவில் கடனாளியாகவும் அல்லல்பட்டார். என் அண்ணன்மார்களுக்கு மாமா என்றால் உயிர். எல்லோரிடமும் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்ளும் அப்பா மாமனிடம் மட்டும் சற்றுக் கூடுதலாகவே மரியாதை காட்டுவார். மாமா இறந்தபொழுது தூணில் சாய்ந்தபடி அப்பா விக்கி விக்கி அழுதது இன்றும் கூட நினைவில் அசைகிறது. அம்மா அழ, அண்ணன்மார்கள் கதற ஊரே கூடி அவரை அடக்கம் செய்தது. அந்த தாய்மாமன் உறவு தான் இன்றளவுக்கும் அவருடைய ஒரே மகனை உயிரென நேசிக்கும் உணர்வை எங்கள் இதயத்தில் விதைத்திருக்கிறது.

இருபது முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னாள் வரைக்கும் கூட இன்னும் எத்தனையோ உறவினர்களோடு இணக்கமாய் இருந்துள்ளோம். அப்பாவோடு பிறந்தவர்கள் அம்மாவின் சகோதரிகள்,ஒன்றுவிட்ட மாமன்மார்கள் என்று உறவுகள் கிளைத்து பரவியிருந்தன. ஆனால் நாட்கள் செல்லச் செல்ல உறவினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக அதிகமாக அவர்கள் எல்லோருடனும் தொடர்பு வைத்துக்கொள்வது என்பது தொடர முடியாததாகி விட்டது. சகிப்புத்தன்மைக் குறைவினாலும் பொறுமை இல்லாததாலும் தன்னல உணர்வினாலும் கூட்டுக் குடும்பங்கள் உடைந்து சிதறிப் போயின. உலகமயமாக்கலின் ஒரு பெரிய சீர்கேடு என்னவென்றால் மனிதர்கள் தங்களுக்குள்ளே விலக ஆரம்பித்தனர். பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வுகளால் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் மனநிலை பெருகி அதன் தொடர்ச்சியாய் பொறாமை, பேராசை, வெறுப்பு, குரோதம் போன்ற தீய பண்புகள் மனிதர்களை ஆட்டிபடைக்க ஆரம்பித்தன. கடுகு உள்ளம் கொண்டவர்கள் பெருகிப் போனார்கள். நம்முடைய மூதாதையர்கள் பொத்திப் பொத்தி வளர்த்த ரத்த பந்தம் சிதறிப் போயிற்று. வன்முறைகளும் உரசல்களும் உராய்வுகளும் வெட்டி விவாதங்களும் பாசம், பரிவு அன்பு காதல் நேசம் கருணை நட்பு போன்ற நல்ல பண்பாட்டுக் கூறுகளை வெட்டிச் சாய்த்துவிட்டன. காசு மட்டுமே குறியாகக் கொண்ட வணிக உலகில் உறவு வியாபாரப் பொருளாகிப் போயிற்று. பணம் பண்ண வந்த பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் புனிதமான குடும்ப உறவுகளை அர்த்தமற்றதாக்கி விட்டன. இப்பொழுதெல்லாம், உறவல்ல, காசே வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கிறது. ‘அண்ணன் என்னடா... தம்பி என்னடா... அவசரமான உலகத்திலே’ என்று பாடுமளவுக்கு உறவு சிறுத்துப் போய் விட்டது. தன்னலம் மனங்களை சுருக்கிவிட்ட காரணத்தால் மனிதர்கள் கொடுப்பதையும் பகிர்ந்துகொள்ளலையும் விருந்தோம்பும் அரிய குணத்தையும் மறந்துவிட்டார்கள். ஆக உறவுகள் சீழ் பிடித்து புரையோடிய புண்ணாகிவிட்டன. 

உறவுகள் சிதைந்துபோன காரணத்தால் முதியோர் இல்லங்கள் முளைக்கத் தொடங்கியுள்ளன. பேரக் குழந்தைகள் கதை சொல்லும் தாத்தா,பாட்டிகளை இழந்துவிட்டனர். பத்து மாதம் கருவில் சுமந்து பிறகு இடுப்பில்  சுமந்து பாசத்தைஎல்லாம் கொட்டி வளர்த்த அன்னை பிள்ளைகளுக்கு அந்நியமாகிப் போனாள். ஓடாகத் தேய்ந்து உழைத்து உருக்குலைந்து கல்வி தந்து தன் பிள்ளைகளை அவையத்திலும் வாழ்க்கையிலும் முந்தியிருக்கச் செய்கிறார் தந்தை. ஆனால் அந்தத் தந்தையை அவருடைய தள்ளாத வயதில் தள்ளி வைக்கிறார்கள் சுயநலக்காரப் பிள்ளைகள். சுருக்கமாகச் சொல்லப் போனால், காசு என்ற பிசாசு உறவு என்ற அழகான பூந்தோட்டத்தை அலங்கோலமாக்கி விட்டது.
ஏன் இப்படி உறவுகள் சிதைந்து போயின? ஏன் மனிதன் சக மனிதர்களிடமிருந்து விலகிப் போனான்? இத்தகைய கேள்விகளை ஒவ்வொருவரும் தங்களைத் தாங்களே கேட்பதன் மூலம் தான் உறவுகள் மேம்படுவதற்கான வழிகள் திறக்கும். 

‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்று மேடைகள்தோறும் முழங்குகிறோம். ஆனால் பக்கத்து வீட்டுக்காரனோடு சண்டை. பக்கத்து நாட்டுக்காரனோடு தீராத பகை. ‘வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்’ என்ற வள்ளலார் பெருமானின் வரிகளை மனதில் இரசிக்கிறோம். ஆனால் பசியென்று பரிதவிப்போருக்கு புசி என ஒரு கைப்பிடிச்சோறு தர மறுக்கிறோம். வேதங்களும் நீதிநூல்களும் படிக்கிறோம். ஆனால் அவை மனிதத்துவம் பற்றிக் கூறியுள்ள கருத்துக்களை உள்வாங்கிக் கொண்டு அவை காட்டும் பாதையில் பயணிக்கிறோமா என்றால் இல்லை. அன்புகுறித்து, நட்பு பற்றி, ஒற்றுமை பற்றி, கூடி வாழ்வது பற்றி,சகிப்புத்தன்மை, பொறுமை பற்றி, புத்தரும் காந்தியும் ஏசுவும் நபிகள் நாயகமும் சித்தர்களும் யோகிகளும் எத்தனையோ அறிவுரைகள் வழங்கியிருக்கிறார்கள். படிப்பதோடு விட்டுவிடாமல் அவற்றை செயல்படுத்த நம் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக் கொடுப்போம். சக மனிதர்களை நேசிப்பதற்கும் இனிய சொற்களைக் கூறுவதற்கும் எல்லோரையும் சமமாக மதிப்பதற்கும் ஈத்துவப்பதற்கும் பகிர்ந்து கொள்வதற்கும் நம் சிறார்களுக்குப் பழக்கப்படுத்துவோம். “ஒன்றே உலகம். எல்லோரும் ஒருதாய் மக்கள். ஒரே மதம். அதன் பெயர் மனிதம். பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்.” என்ற சித்தாந்தங்களை வளரும் குழந்தைகளின் ஆழ் மனங்களில் பதியம் போட்டோமானால் அகிலமெங்கணும் உறவு மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கும்!. வன்முறையற்ற வாழ்விடம் அமையும்!.             

      





                                                                      

வெள்ளி, 8 டிசம்பர், 2017

கவிதை

கவிதை என்பது கவிஞனின் விதைப்பு.
கவிதை என்பது உணர்ச்சிகள்  ஊர்வலம்.
காலம் கடந்தும் நிற்பது கவிதை.
ஞாலம் செழிக்க முளைக்கும் அதன் விதை.
போர் வாளாகி அநீதி அறுக்கும்.
புரட்சி விதைகளை எங்கும் தூவும்.
புதுமை மலரப் போர்க்கொடி உயர்த்தும்.
புதிய பாதை சமைக்க உதவிடும்.
காதல் துளிர்க்க கைகள் நீட்டும்
அன்பெனும் வீணையை அழகாய் மீட்டும்.
சாதிப் பேய்க்கு சவுக்கடி கொடுக்கும்
சமய வெறிக்கு சவக்குழி தோண்டும்..
கவிதைக்கு என்றும் சாவென்ப தில்லை
சரித்திரமாய் அது நின்று நிலைக்கும்.
பட்டாம் பூச்சி பறக்கும்  கவிதை.
பறையின் முழக்கம் அதிரும் கவிதை..
வானம் எழுதும் வானவில் கவிதை.
மின்னல் என்பது மறையும் கவிதை.
கொட்டும் அருவி இயற்கையின் கவிதை.
இடியின் முழக்கம் புரட்சிக் கவிதை.
நந்தி வர்மனைக் கொன்றது கவிதை.
கம்பன் மகனைக் கவிழ்த்தது கவிதை.
கீரனை எரித்தது சிவனின் கவிதை.
வேலனை ஈர்த்தது அவ்வையின் கவிதை.
சின்னக் குழந்தையின் சிரிப்பொரு கவிதை.
கன்னக் குழியின் அழகொரு கவிதை.
காவிரி நதியின் பாய்ச்சல் கவிதை.
காட்டு அருவியின் வீழ்ச்சியும் கவிதை.
மழலையின் அழுகை மாபெரும் கவிதை.
ஆண்மயில் ஆட்டம் அழைக்கும் கவிதை
குயிலின் இசையோ உருக்கும் கவிதை..
பேரூர் சிற்பம்... பேசாக் கவிதை.
ரவி  வர்மாவின் ஓவியம் கவிதை.

காதலை வளர்க்கும் கவிதை வாழ்க!
மோதல்கள் தடுக்கும் கவிதை வாழ்க!
பாதைகள் போடும்  கவிதை வாழ்க !.
மாதரைப் போற்றும் கவிதை வாழ்க !









ஞாயிறு, 5 நவம்பர், 2017

ஈகை என்பது தமிழனின் ஒப்பற்ற பண்பாடு. கொடுத்துச் சிவந்த கரங்களுக்குச் சொந்தக்காரன் தமிழன். இரப்பவர்க்கு இல்லை என்று சொல்லாதவன். வாரி வழங்கிய வள்ளல்களைப் பற்றி தமிழ் இலக்கியம் கதை கதையாகச் சொல்லும் .
படர்வதற்கு கொழுகொம்பில்லாத முல்லைக் கொடிக்கு தேரீந்தான் பாரி வள்ளல்.
தோகை விரித்து ஆடிய மயிலுக்கு , குளிரில் நடுங்குகிறது என நினைத்து நனைந்த அதன் உடலுக்கு பொன்னாடை போர்த்தினான் பேகன்.
குருசேத்திர யுத்தத்தில் இருதரப்புப் படை வீரர்களுக்கும் பெருஞ்சோறு அளித்தான் உதியஞ் சேரலாதன் என்னும் மன்னன்.
தலையையே கொடுக்கத் துணிந்தான் குமணன்.
இப்படிக் கொடுத்து மகிழ்தலும் விருந்து புரத்தலும் அருந்தமிழ் மன்னர்களின் குணமாய் இருந்தது.
அதியமான் நெடுமானஞ்சி என்றொரு அரசன் தகடூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு அரசாண்டு வந்தான். விருந்தினர்களை உபசரிப்பதிலே அவனை விஞ்சும் வேந்தர்கள் யாருமில்லை. புன்னகை பூத்த இன்முகத்தோடு தன்னை நாடி வரும் விருந்தினர்களை உபசரிப்பானாம். ஒருநாள் சென்றாலும் ,இருநாள் சென்றாலும், பலநாள் சென்றாலும், தனியாகச் சென்றாலும் பலரோடு சேர்ந்து சென்றாலும் முதல் நாள் எப்படி விரும்பி வரவேற்று உபசரித்தானோ அப்படி எல்லா நாட்களிலும் விருந்தினர்களை முகம் கோணாது அகமலர்ச்சியுடன் அதே விருப்பத்தோடு உபசரிப்பானாம் அதியமான் நெடுமானஞ்சி. இதை அவ்வைப் பாட்டி ஒரு அருமையான பாடலில் அழகாக விவரிக்கிறார்:
                     "ஒரு நாட் செல்லலம்; இருநாட் செல்லலம் ;
                        பன்னாள் பயின்று பலரொடு செல்லினும்
                       தலைநாள் போன்ற விருப்பினன் மாதோ!
இதுவல்லவோ விருந்து புரத்தல்!
                       

திங்கள், 30 அக்டோபர், 2017

அளவுக்கு மீறினால் அமிழ்தும் நஞ்சாகும். அளவறிந்து உண்ணாதவன் செரிக்கமுடியாமல் அவதிக்கு உள்ளாவான். அளவுக்கு மீறி பாடம் புகட்டினால் குழந்தையின் மூளைத்திறன் பாதிக்கப்படும். மயிற்பீலி மிகவும் லேசானது தான். ஆனாலும் அதை அளவுக்கு மீறி ஒரு வண்டியில் ஏற்றினால் வண்டியின் அச்சு  முறிந்து போகும். இந்தக் கருத்தை மிக அழகாக விளக்குகிறது கீழ்க்காணும் குறள்.
                          " பீலிபெய் சாகாடும் அச்சிறும் அப்பண்டம்
                            சால மிகுத்துப் பெயின்"
எனவே அளவுக்கு மீறும் எதுவுமே அழிவில் தான் முடியும்.  

சனி, 28 அக்டோபர், 2017

தமிழ் வயலில் எழுதி நீண்ட நாட்கள் ஆகி விட்டன. பெரியதொரு காரணம் ஏதுமில்லை.,சோம்பலைத் தவிர. இனி ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு வரியாவது எழுதத் திட்டம். எல்லோர்க்கும் என் அன்பு வணக்கங்கள். நன்றி.

செவ்வாய், 9 ஜூன், 2015

சின்னஞ் சிறு வயதில்


    
         காந்தி கிராமப் பல்கலைக் கழகத் துணை வேந்தர் பள்ளி ஆண்டு விழாவில் காந்தியத்தின் அருமை பெருமைகளை எடுத்துரைத்த பொழுது அது எத்தனை பேரைக் கவர்ந்ததோ தெரியாது ஆனால் பன்னிரண்டு ‘ஆ’ பிரிவு மாணவி சௌந்தரவடிவின் மனதில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது உண்மை. பொது வாழ்வில் தூய்மை, கொண்ட கொள்கையில் பிடிப்பு, சத்தியத்திலிருந்து பிறழாமை, நேரந் தவறாமை, நேர்மை போன்ற கருத்துக்கள் அவள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்து போயின. காந்தியின் பிடிவாதம் அவளுக்கும் பிடித்தமாய் இருந்தது. தடியடியோ, சிறைவாசமோ அவரை, கொண்ட கொள்கையிலிருந்து இம்மி அளவு கூட பிறழச் செய்ய முடியவில்லை என்பது அவளுக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்ததோடு, அந்த மாமனிதன் வாழ்ந்த மண்ணில் நாமும் வாழ்கிறோமே என்று பெருமையாகவும் இருந்தது. ‘ரத்தம் சிந்தாத யுத்தம்’ என்ற சித்தாந்தத்தை இவ்வுலகிற்கு அறிமுகப்படுத்திய அந்தப் பொக்கை வாய்க் கிழவனின் வாழ்க்கை முழுதிலும் அறத்தின் சாரம் மட்டுமே நிரம்பி வழிந்ததாக அவள் உணரலானாள்.
          பள்ளி ஆண்டு விழா முடிந்து வீட்டிற்கு சென்ற சௌந்தரவடிவு மறுநாள் முதல் செய்ய வேண்டிய சில பணிகளை திட்டமிட்டுக் கொண்டாள். அந்த வாரத்தின் இறுதியில் ஒத்த கருத்துடைய தன் சக தோழிகள் சிலருடன் சேர்ந்து ‘காந்தி மன்றம்’ என்றொரு அமைப்பை ஏற்படுத்தினாள். அது இயங்கத் தொடங்கிய இடம் அவள் வீட்டு மொட்டை மாடி. அதற்காக தன் அப்பாவின் அனுமதியைப் பெற்றிருந்தாள்.
          தன் மகளை நினைத்து பொன்வண்ணனுக்கு அளவில்லாத பெருமை. ‘’இந்தச் சின்ன வயசுல இவளுக்குத்தான் காந்தியக் கருத்துக்களில் எவ்வளவு ஈடுபாடு!’’ என்று அடிக்கடி வியப்பார். பொன்வண்ணன் ஒரு அரசாங்க அதிகாரி. வருவாய்த் துறையில் முக்கிய பதவியில் பணிபுரிந்து வந்தார். ‘பொழைக்கத் தெரியாதவன்’ என்று நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் அறியப்படுபவர். சக அதிகாரிகளின் மதிப்பீட்டில், அவர் நடைமுறைக்கு ஒத்துவராத, கிறுக்குத்தனமான சில கொள்கைகளை கட்டி அழுது  கொண்டிருந்தார். பெரும்பாலான அதிகாரிகள் அத்தகைய காலாவதியான கொள்கைகளுக்கு ஈமச் சடங்கு நடத்தி விட்டனர். அந்தப் பாவப்பட்ட கொள்கைகள் பின்வருமாறு: நேர்மை, நாணயம், நியாயம், சத்தியம், உழைப்பு.
          பாரம்பரியம் மிக்க குடும்பத்தில் பிறந்த பொன்வண்ணனுக்கு இயற்கையாகவே அற உள்ளம் அமைந்திருந்தது. ஒட்டு மொத்தக் குடும்பமும் அவருடைய ஒரு சம்பளத்தில் ஜீவித்து வந்தது. அவருடைய முதல் இரண்டு பெண்களும் கல்லூரியில் பட்ட வகுப்பிலும் மூன்றாவது பெண்ணான சௌந்தரவடிவு பன்னிரண்டாம் வகுப்பிலும் படித்துக் கொண்டிருந்தனர். அடுத்த ஆண்டு சௌந்தரவடிவை கல்லூரியில் சேர்க்க வேண்டும்.
          குடும்பச் செலவுகள், கல்லூரிக் கட்டணங்கள், பஸ் கட்டணம்,இதரச் செலவுகள் என்று பணம் தண்ணீராய்ச் செலவழிந்து கொண்டிருந்தது. பிரமப் பிரயத்தனம் செய்து தான் ஒவ்வொரு மாதத்தையும் ஓட்ட வேண்டி இருந்தது. நேர்மையான அதிகாரியான பொன்வண்ணனுக்கு வாழ்க்கையைச் சமாளிக்க கடனாளி ஆவது தவிர்த்து வேறு வழி புலனாகவில்லை. சாண் ஏற முழம் வழுக்கும் வாழ்க்கையில் ஒருவரால் வேறென்ன செய்ய இயலும்? அலுவகத்தில் எல்லா வித நல நிதிகளிலும் கடன் வாங்கியாகி விட்டது. வைப்பு நிதியிலிருந்தும் முன்பணம் எடுத்தாயிற்று. எப்போதோ வாங்கிப் போட்ட ஐந்து சென்ட் காலி மனையையும் தங்கவில்லை. மனைவிக்கு கல்யாணத்தின் பொழுது போட்ட கொஞ்ச நகையும் அடமானத்தில். அப்படியும் போதாமல் பொன்வண்ணன் மூன்று வட்டிக்கு பணம் புரட்டி இருந்தார். இத்தனைக்கும் அதிகம் ஆசைப்படாத மகள்கள். சிக்கனமாகக் குடும்பம் நடத்தும் மனைவி. எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் கவிழ்ந்து போகலாம் என்ற நிலையில் தான் அவர்களின் வாழ்க்கைக் கப்பல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
          அலுவலகத்தில் சகப் பணியாளர்கள் எப்பொழுதும் கலகலப்பாக அரட்டையடித்துக் கொண்டிருக்க, பொன்வண்ணன் மட்டும் ‘’என் கடன் பணி செய்து கிடப்பதே’’ என மாங்கு,மாங்கென்று வேலை செய்து கொண்டிருப்பார். அவர்களின் வாரிசுகள் அநேகமாக பொறியியல், மருத்துவம், மற்றும் கணினியியல் படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். திருமணம் போன்ற விசேசங்களுக்கு வரும்பொழுது அவர்களின் மனைவியரும்,குழந்தைகளும்      ஆடம்பரமான உடைகளுடனும்,நவீனபாணி நகைகளுடனும் அமர்க்களமாக காட்சியளிப்பார்கள். உணவு விடுதிகளில், திரை அரங்குகளில், விசேச நாட்களில் மதுக் கடைகளில் பணத்தை வாரி இறைப்பார்கள். அவர்களில் யாரும் கடன் வாங்கியதாகவோ, காலி மனைகளை விற்றதாகவோ, நகைகளை அடகு வைத்ததாகவோ பொன்வண்ணன் ஒருநாளும் கேள்விப்பட்டதில்லை. எப்படி அவர்களுக்கு பணம் வந்து குவிகிறது என்று அரசல், புரசலாக அவருக்கு செய்திகள் வரும். ‘’சீ..நாயும் பிழைக்கும் இந்தப் பிழைப்பு’’ என்பதாகக் கருதி அவற்றை ஒதுக்கி விடுவார். இவ்வளவு பெரிய நாணயஸ்தரும் கூட வாட்டி ‘வளவு’ எடுத்த பொருளாதார நெருக்கடியில் கொஞ்சம் சபலத்திற்கு ஆளாக நேர்ந்தது.  
          ஒரு நாள் மதியம் பொன்வண்ணன் தன் நண்பர் ஒருவருடன் தனி அறையில் மதிய உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார். சொந்த விசயங்களை பரிமாறிக் கொள்ளுமளவுக்கு நெருக்கமான நண்பர். ‘’கடவுள் ரொம்பவும் சோதிக்கிறாரப்பா. ஒவ்வொரு மாதமும் கடைத்தேறுவதற்குள் கண்ணாமுழி இரண்டும் நட்டுப்போகுது.’’ என்று அங்கலாய்த்துக் கொண்டார் பொன்வண்ணன். ‘’ நீயே கஷ்டங்களை வருவிச்சுக்கிட்டு, அப்புறம் புலம்பி என்ன பயன்? மற்றவங்க மாதிரி கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுத்துப் பாரு...கஷ்டங்கள் எல்லாம் பஞ்சாய்ப் பறந்துரும். நட்டமா நின்னு  ஒடிஞ்சி போறத விட நாணலைப் போல வளைஞ்சி போவதே அறிவுடைமை. நமது அலுவலகத்தில் நிறையப் பேர் தேவையானவர்களுக்கு வேண்டியதைச் செய்து கொடுத்து கனத்த பைகளோடு வீட்டிற்குப் போகிறார்கள். வீட்டில் அவர்களுக்கு ஏக மரியாதை. நேர்மையா இருந்து பெருசா என்ன சம்பாதிச்சிருக்கே, கடனாளிங்கற பட்டத்தைத் தவிர?
          ரொம்ப நல்லவனா இருப்பது எப்பவுமே ஆபத்து.’’ என புத்திமதி(?) கூறினான் நண்பனாகப்பட்டவன். அவனும் கூட ஒரு புது அபார்ட்மென்ட் வாங்கி இருப்பதாக அலுவகத்தில் பேசிக்கொள்வது அவர் காதுக்கும் எட்டியிருந்தது. நண்பனின் புத்திமதி அதை உறுதிப்படுத்தியது. ஏனோ அவனுடைய பேச்சு திரும்பத் திரும்ப அவர் மனதில் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியவண்ணம் இருந்தது.
          நண்பன் மட்டுமல்ல, காலையில் அவரிடம் வந்த ஒரு வியாபாரியும்  பொன்வண்ணனின் மனதில் கல்லெறிந்துவிட்டுப் போயிருந்தார். அந்த வியாபாரி அவரிடம் மிகவும் பணிவாக,’’ ஐயா, என் தொழில் சம்பந்தப்பட்ட கோப்பு ஒன்று உங்கள் மேஜையில் உள்ளது. அதில் நீங்கள் கையெழுத்துப் போட்டீர்களானால், உங்களுக்கும் மேலதிகாரி எனக்குச் சாதகமாகச் செய்து கொடுப்பதாக வாக்களித்துள்ளார். உங்களுக்குள்ள பங்கைக் கொடுத்துவிடுகிறேன்.’’ என்று மெதுவான குரலில் விண்ணப்பித்தார். ‘’முதலில் வெளியே போங்கள். நான் நீங்கள் நினைக்கிற ஆளில்லை.’’ என்று பொன்வண்ணன் கூற, அந்த வியாபாரி தலையைத் தொங்கப் போட்டபடி வெளியேறினார். ஆனால், மதியம் நண்பனின் புத்திமதியைக் கேட்டதற்குப் பிறகு பொன்வண்ணனுக்கு வியாபாரியை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. ஒரே குழப்பமாய் இருந்தது. தலை விண்ணென்று வலிக்க ஆரம்பித்தது.
          பொன்வண்ணன் வீட்டிற்குச் சென்ற பொழுது மணி ஆறரை ஆகியிருந்தது. அவருடைய முதல் இரண்டு பெண்களும் கல்லூரியிலிருந்து ஏற்கனவே வந்திருந்தனர். அவர் அப்படியே நாற்காலியில் சாய்ந்து கொண்டார். உள்ளிருந்து வந்த மனைவி,’’ ஏன் ஒரு மாதிரியாக இருக்கீங்க?’’ என்றாள் கவலை மிக. ‘’லேசாத் தலைவலி. கொஞ்ச நேரத்துல சரியாப் போயிடும்.’’ என்றார் பொன்வண்ணன். அதற்குள் மூத்தவள் அமிர்தாஞ்சனம் எடுத்து வந்து நெற்றியில் மெதுவாய்த் தடவ, இரண்டாமவள் ஒரு குரோசின் மாத்திரையை நீட்டினாள். அந்த அன்பில் அப்படியே உருகிப் போனார் அந்த தந்தை. அவருடைய கவலைகள் எல்லாம் காணாமல் போயின. சாத்தான் செத்துப் போனான். அந்த வியாபாரியும் அவரின் நண்பரும் அந்தக் கணத்தில் தொலைந்து  போயினர். ‘அப்பா’ என்றபடி மூன்றாவது மகள் சௌந்தரவடிவு உள்ளே வந்தாள். அவள் கையில் லூயி ஃ பிஷர் எழுதிய ‘காந்தி வாழ்க்கை’ என்ற மொழி பெயர்ப்பு நூல் இருந்தது. கட்டுரைப் போட்டியில் முதலாவதாக வந்ததற்காக பள்ளியில் கொடுத்தார்களாம். ‘’சரியான புத்தகத்தைத் தான் உனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.’’ என்று தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்தார் அந்த அன்பான அப்பா. பிறகு சண்முகவடிவு புத்தகப் பையை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு சமையல் அறையிலிருந்த அம்மாவிடம் சென்றாள்.
          அம்மா கொடுத்த இரண்டு கோப்பை காஃபியில் ஒன்றைத் தான் வைத்துக்கொண்டு இன்னொன்றை அப்பாவிடம் நீட்டினாள் சௌந்தரவடிவு. இருவரும் பருகி முடித்தபொழுது, ‘’சார், சார் ‘’ என்று யாரோ வாசற் கதவைத் தட்டும் சப்தம் கேட்டது. சௌந்தரவடிவு கதவைத் திறக்க, “அய்யா இருக்காரா? பார்க்க வேண்டும்” என்றார் கதவைத் தட்டியவர். “உள்ள வாங்க” என்ற சௌந்தரவடிவைத் தொடர்ந்து உள்ளே வந்தவரைப் பார்த்துத் திகைத்துப் போனார் பொன்வண்ணன். வந்தவர் வேறு யாருமல்ல..காலையில் அலுவலகத்திற்கு வந்த அதே வியாபாரி தான். சௌந்தரவடிவு அம்மாவிடம் சென்று விட்டாள்.  “உட்காருங்க” என பொன்வண்ணன் கூற, அந்த வியாபாரி அருகில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார். “என் வீடு உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?” எனக் கேட்டார் பொன்வண்ணன்.உங்கள் நண்பர் தான் உங்கள் முகவரியைக் கொடுத்து உங்களை வீட்டில் பார்க்கச் சொன்னார். அலுவலகத்தில் மனம் விட்டுப் பேச முடியவில்லை. இங்கு வந்தது தவறு என்றால் மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள். நான் தொழிலில் பல லட்சங்கள் முடக்கியுள்ளேன். என்னுடைய கோப்பில் நீங்கள் எனக்குச் சாதகமாக கையொப்பம் இட்டீர்களானால், உங்களுக்குக் கோடிப் புண்ணியம் உண்டு. உங்கள் சன்மானத்தில் ஒரு பகுதியை முன் தொகையாக இந்தக் கவரில் வைத்துள்ளேன். மீதியைக் காரியம் முடிந்த பிறகு தருகிறேன்.” என்று கூறி, ஒரு பெரிய கவரை மேசையின் மீது வைத்தார் அந்த வியாபாரி.
          ஒரு கணம் பொன்வண்ணன் அதிர்ந்து போனாலும் கவரை வேண்டாமென்று மறுக்கவில்லை. எடுத்துக் கொள்ளலாமா என்று ஒரு சின்னச் சபலம். பொழைக்கத் தெரியாதவன் என்ற பட்டத்தை துறந்து விடலாமா என்றொரு தடுமாற்றம். சாத்தானின் கை ஓங்கத் தொடங்கியிருந்த அந்த வேளையில், புயலாக அங்கு வந்தாள் சௌந்தரவடிவு. அப்பாவின் எதிரில் இருந்த கவரை எடுத்து அந்த வியாபாரியிடம் கொடுத்துவிட்டு பேசத் தொடங்கினாள். “அய்யா, நான் அதிகப் பிரசங்கித்தனமாகப் பேசுவதாக நினைக்காதீர்கள். உங்களைப் பார்த்தால் படித்த பெரிய மனிதரைப் போலத் தோன்றுகிறீர்கள். ஆனால் உங்கள் செய்கை அப்படி இல்லை. எங்கப்பா ஒரு கையெழுத்துப் போட்டால் ஒரு பெரிய தொகை தருவீர்கள். இன்னும் பல பேருக்கு கையெழுத்துப் போட்டால் பல லட்சங்கள் கிடைக்கக் கூடும். கல்லூரிக் கட்டணங்களைக் கட்டிவிடலாம். அம்மாவின் நகைகளை மீட்டு விடலாம். காலி மனை வாங்கலாம். எல்லாம் சரிதான். ஆனால் எங்கள் அப்பாவின் இழப்பு என்ன தெரியுமா? இது வரை அவர் கட்டிக் காத்து வந்த நேர்மை...குடும்பப் பாரம்பரியம்...எல்லோர் மத்தியிலும் தலை நிமிர்ந்து நடக்கும் கம்பீரம். எங்களின் இழப்பு என்ன தெரியுமா? நேர்மையாளர் பொன்வண்ணனின் மகள்கள் என்னும் பெருமிதம், கேவலம், ஒரு சில ஆயிரங்களுக்காக இவ்வளவையும் நாங்கள் இழக்க வேண்டுமா? கல்லூரிப் பட்டம் கிடைக்காவிட்டால் போகட்டும். நேர்மையான அதிகாரி பொன்வண்ணனின் மகள்கள் என்ற பெயரே எங்களுக்குப் போதும்.” “அம்மா, நான் சொல்வதைச் சற்று.....” என்று ஆரம்பித்த வியாபாரியை இடைமறித்த சௌந்தரவடிவு, “ அய்யா, நான் தவறாகப் பேசியிருந்தால் மன்னியுங்கள். நாங்கள் அமைதியாக, அறவழியில் மகிழ்ச்சியோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். அந்த வாழ்க்கை இனியும் தொடர தயவுசெய்து அனுமதியுங்கள்.” என்று வேண்டினாள்.
          சௌந்தரவடிவின் பேச்சு அந்த வியாபாரியை அசைத்திருக்க வேண்டும். அவர் உடனே அவளை நோக்கி, “ அம்மா, சின்ன வயசானாலும் அறிவுபூர்வமாகப் பேசுகிறாய். என் தவறு எனக்குப் புரிகிறது. தவறு செய்யாதவர்களை தவறு செய்யத் தூண்டுவது மிகப் பெரிய தவறு என்றொரு பாடத்தை இன்று கற்றுக் கொண்டேன். எனக்கு வரவேண்டிய தொகை விதிகளின்படி மெதுவாக வரட்டும். நீங்கள் இத்தகையதொரு தந்தையைப் பெறவும் உங்கள் தந்தை உங்களை மகள்களாகப் பெறவும் தவம் செய்திருக்க வேண்டும்.” என்று வாயார வாழ்த்தி, விடை பெற்றுச் சென்றார்.
          பொன்வண்ணன் தன் மகளைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு சின்னக் குழந்தை போல கேவிக்,கேவி அழுதார். “ நீ என் தெய்வம் அம்மா! தப்புச் செய்ய இருந்த என்னைக் காப்பாற்றிய உன்னைக் கும்பிடணும் போல இருக்கம்மா.” என்று தேம்பியவரை “ என்னப்பா, பெரிய,பெரிய வார்த்தைகளைச் சொல்லறீங்க. உங்களால் எப்பவுமே தப்புப் பண்ண முடியாதப்பா” என்று தேற்றினாள். இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சௌந்தரவடிவின் தாய் மற்றும் சகோதரிகளின் கண்கள் கசிந்தன. சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த படத்திலிருந்து மகாத்மா தம் புன்னகையால் அவர்களை ஆசீர்வதித்தார்.            
 

சனி, 31 ஜனவரி, 2015

உடலுக்குள் ஒரு விவாதம்

ஒரே இரைச்சல். உடல் உறுப்புகளுக்கு இடையே கடுமையான விவாதம். தங்களில் யார் பெரியவர் என்பதே விவாதத்தின் தலைப்பு. "நாங்கள்  இல்லாவிட்டால் நடக்க முடியாது . ஓட முடியாது. நிற்கவும் முடியாது. உடலைத் தாங்குவதே நாங்கள் தான் " என்று கால்கள் முழங்கின. கைகள் சும்மா இருக்குமா? "நாங்கள் இல்லாவிட்டால் எந்தப் பொருளையும் எடுக்க முடியாது . வைக்க முடியாது. யாருக்கும் உதவ முடியாது. நட்புக்கு உதாரணமாக வள்ளுவரே எங்களைப் பாடியிருக்கிறார். நாங்கள் இல்லாவிட்டால் ரேகை பார்த்து சோதிடம் பார்த்து பல பேர் பிழைக்க முடியாது " என்று ஓங்கி அடித்துச் சொல்லின கைகள். இதைக் கேட்ட எலும்புகள் ,"நாங்கள் இல்லாவிட்டால் நீங்கள் எப்படி இயங்க முடியும்?இயக்கங்களுக்குக் காரணமானவர்களே நாங்கள்  அல்லவா? என்று எம்பிக் குதித்தன. தசைகளுக்குப் பொறுக்க முடியவில்லை. "எலும்புகளே, ஏன் இந்தத் தற்பெருமை? நாங்கள் சுருங்கி,விரிந்தல்லவா உங்களை இயக்குகிறோம்?" என்று எதிர்க் குரல் கொடுத்தன. " கொஞ்சம் நிறுத்துகிறீர்களா உங்கள் சுய புராணத்தை? நாங்கள் கடுமையாக உழைத்து உணவுப் பொருள்களை செரித்து எளிய பொருள்களாக மாற்றுவதை மறந்து விடாதீர்கள்." என்று ஆர்ப்பரித்தன செரிப்பு உறுப்புகள். உடனே நுரையீரல் ,"செரித்த உணவை எரித்து சக்தியை உற்பத்தி செய்வதற்கு ஆக்சிஜனை அனுப்புவது நானல்லவா?"என்று தன் முக்கியத்துவத்தை நிலைநாட்ட முயன்றது. இதைக் கேட்டதும் இதயத்தின் துடிப்பு அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. "செரித்த உணவையும் ஆக்சிஜனையும் நானல்லவா ரத்த ஓட்டத்தின் மூலம் எல்லாத் திசுக்களுக்கும் அனுப்பி வைக்கிறேன்? "என்று தன் தரப்பு நியாயத்தை முன் வைத்தது இதயம். "நாங்கள் அமைதியாக இருப்பதால் எல்லோரும் ஒரேயடியாகக் குதிக்கிறீர்களே? நீங்கள் உருவாக்கும் கழிவுப் பொருள்களை நாங்கள் வெளியேற்றாவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்பதை ஒரு வினாடி யோசித்துப் பாருங்கள். உடல் நாறிப் போய்விடும் ." என்று எச்சரிக்கை செய்தன கழிவு உறுப்புகள்."உங்கள் எல்லோர்க்கும் ஒரு போர்வையாக பாதுகாப்பு கொடுத்து வெயிலிலிருந்தும் குளிரிலிருந்தும் கிருமிகளிடம் இருந்தும் காப்பாற்றுகின்ற என்னை மறந்து விட்டீர்களே? என்று பரிதாபமாகக்  கேட்டது தோல் . இப்படியாக பல்,கண்,காது முதலான பல உறுப்புகளும் தங்கள் தரப்பு நியாயங்களை உரத்த குரலில் எடுத்துக் கூறின. இதுவரை அமைதி காத்த மூளை  மெல்லிய குரலில் ,ஆணித்தரமாகச் சொன்னது, "உங்களுக்கெல்லாம் கட்டளையிட்டு செயல்பட வைத்து உடலின் சமநிலையைப் பராமரிக்கிற மிகப் பெரிய பொறுப்பு என்னுடையது. என்னைத் ' தலைமைச் செயலகம் ' என்பார்கள். இதை எல்லாம் மறந்துவிட்டு வெட்டிக் கூச்சல் போடுகிறீர்களே? "
                                            எல்லா உறுப்புகளும் தலை கவிழ நின்றன. உடனே மூளை, "சரி,சரி,எல்லோரும் அவரவர் வேலைகளைச் செய்யத் தொடங்குங்கள் "என்று கட்டளை பிறப்பித்தது.